Łuszczyca należy do chorób zapalnych skóry. W wyniku choroby następuje nadmierna i wzmożona produkcja naskórka. Do regeneracji naskórka u zdrowego człowieka dochodzi w obrębie miesiąca, a u ludzi chorujących na łuszczycę zdarzenie to jest niemal 7 krotnie częstsze, czyli około 4 dni. Około 2 % społeczeństwa cierpi na tę chorobę. Nie wchodzi w skład ona do chorób zakaźnych, a jej występowanie u chorego tłumaczone jest w ogromnej liczbie przypadków podłożem genetycznym, choćby szczegóły dziedziczenia nie zostały gruntownie poznane. Skóra stanowi pierwszą i efektywną barierę, chroniącą nasz organizm przed wchłanianiem szkodliwych substancji i toksyn. Osoby cierpiące na łuszczycę narażone są z tego powodu na innego typu infekcje, ponieważ warstwa ochronna nie działa prawidłowo. Łuszczyca nie może zostać przekazana podczas dotyku, choć w wielu wypadkach osoby tak sądzą, a chory narażony jest na złośliwe komentarze otoczenia. Odróżnia się dwa typy choroby, a kryterium podziału jest wiek wystąpienia choroby. Łuszczyca rodzaju I występuje u osób poniżej 40 roku życia, a typ II objawia się w wieku mniej więcej 50 lat. Wystąpienie łuszczycy typu I w młodym wieku (około 20 lat) ma miejsce, w większości przypadków gdy na chorobę cierpi inny członek rodziny, bądź wystąpiła ona w rodzinie. W tym przypadku w ogromnej liczbie przypadków występują nawroty choroby, a jej przebieg jest dość ciężki. W sytuacji rodzaju II łuszczyca nie ma silnych objawów, a choroba i jej przebieg jest stabilna.